DOST SANDIKLARIM
Dost sandıklarım hep akrep çıktılar,
Her işimi bozup zora soktular.
Zahmet çekmediler çabuk bıktılar,
Tatlı kelamı hep şora döktüler.
Her yardımı yazıp nakte döktüler,
İyilik garip, kökten söktüler,
Utanç duyup yerin alta çöktüler,
Virane mi yıkıp kora yaktılar.
Şerlermiş meğer, az ilgiye kandım,
Ufacık gülüşü seviyor sandım,
Masum görünüşe hepten inandım,
Benzimi soldurup mora taktılar.
Çok çalıştı, solan bir güle döndü,
Ağlattılar, susuz bir göle döndü,
Gülmedi, lal olmuş bülbüle döndü,
Gül bahçem dururken kıra baktılar.
Sayelerinde, kem sözleri duydum,
Ben asla değişmem, sonuçta buydum,
Cahiller, ben sizi adam yerine koydum,
Onlarsa herşeyi sere kattılar.
Yardım diyenlere çok tuzla koştu,
Bilseler, Ömer'le hayat çok hoştu.,
Hep nankör çıktılar, netice boştu,
Niyetler kötüymüş, vara baktılar.
Selimi kimseye haraç yedirmez,
Arkasından, hak var; yedi dedirmez,
Hiç kimseden kelam alıp getirmez,
Masum insan azdı, sıra aktılar.
***