DERİN SESSİZLİKTE
Bir nefes kadar yakınlardı
Şimdi ise gecenin loş ışığında
Yalnızlığa terk edilmiş
Kendisiyle baş başa kalmanın yorgunluğuyla
Oturuyordu her zamanki kanepesinde
Sessizliğin pençesinde acı içinde
Yine uykusuz bir gecede
Kıvranıyordu yüreği yangın yeri misali
Telefonum çalsa
Bu sessizlik artık son bulsa diye
Umutla bekliyordu
Anılarından güç alarak
Hatırlayarak geçmişe yolculuğunu
Film sahnesinden bölüm izlercesine
Duvarda belirdi bir zaman
El ele tutuşları ve mutlu anları
Ansızın kayboluverdi
Özlem duyduğu o güzel sahne
Pencereye yöneldi ardından
Ne yazık ki kimseler yoktu caddede
Ay ışığı yolu aydınlatmış
Gecenin puslu havasında
Elleri cebinde
Gelse diye
Kaldıkları yerden yeniden başlamak istercesine
Gözyaşı eşliğinde
Fısıldadı sessizliğin derinliğine
Arkadaşı olmuştu sessizlik
Uzun zamandan beri sırdaşı
Ona iyi gelen yarasına derman olacak
Bu yalnızlığına sessizlik çare olacak sandı
Uzun süre bekledi
"Kendimize bunu neden reva gördük?"
diye sordu
Sessizlikte cevap alamayacağını gayet iyi biliyordu
Biliyordu kabullenmekte zorlandığını
Sorduğu soruların cevapsız kalacağını
Üstesinden gelmeye çalışsa da
İşin içinden çıkamayacağını
Kayıp oldu o gece yine sessizliğin derinliklerinde
Diğer geceler gibi
Çıkış yolu bulamamanın hüznüyle
Kavuşamayacaklarını bile bile
Sessizliğe bu soruyu sormaktan hiç vazgeçmedi
***