DALIN VEDASI
Ormanlar yanıyor,
Gökyüzü is kokuyor.
Her ağaç, bir can gibi
İçten içe yok oluyor.
Küçük bir kuşun kanadı,
Alevlere takılmış.
Koşamayan bir ceylan,
Dumanlara sarılmış.
Rüzgâr bile ağlar hâlde,
Yalvarıyor dur diye.
Ama biz hâlâ uzaktan
Bakıyoruz sadece.
Bir çığlık yükseliyor,
Ağaçtan, taştan, ottan.
Yok oluyor dünya,
İnsanın aç gözlülüğünden.
Toprak küserse bir gün,
Yeşermez artık bahar.
Bir dalın vedasında,
Kaybolan bin umut var.
Uyan artık insanlık,
Geçmeden her şey için.
Yarın çok geç olabilir,
Ormanı koru gelecek için.
***
TRUVA YAYIN GRUBU YOUTUBE KANALIMIZA ABONE OLMAYI UNUTMAYIN...
Logoya tıklayıp Youtube kanalımızı ziyaret edebilir, abone olabilirsiniz