CÜRMÜ DOĞUM
bilincim, fikrim ve ben değerlidir; saklarım zulamda zümrüt yeşili,
çıkmaz koynumdan mahremin yüksüğü...
kül misali savrulsa da yangının ardında;
közünde dem tutar asaletinden.
tekrar tekrar demlenirken nasıl doğar
çürümeye yüz tutmuş arzular, eteklerimde uçuşan pişmanlıklar,
giz olan yaşanmamışlıklar,
öykünür içinde hak ile yeksana.
yer gök haykırsa da arzularımı heybemde dargınlıklar,
gönlümde suskunluklara revan olur,
saklanırlar Kaf Dağı ardına...
Zümrüdüanka misali küllerinden nasıl doğar?
topraktaydım, göğerdim, filiz oldum,
yeşilin en güzeliydi kırçıllarım,
yüz sürdüm güneşin namlusuna;
kavruldum, savruldum...
bir kavılca tanesiyken;
una döndü bedenim,
sapla samandır yüreğim.
bir başak saplarından nasıl doğar?
harmanı kursan da ırmak kenarına;
akışında kaybolurum, sakınamazsın.
bir alabalık gölgesinden geçerken hislerim;
tüy misali akar giderim üstünden,
tutunamazsın.
belki bir tay yalağındadır özlemim,
anlayamazsın.
bir saman yem olmuşken nasıl doğar?