CAN İSTANBUL
Surlarında can bulur surre alayları,
Çınarların gölgesinde saklı yüzyılları.
Topkapı’dan yankılanır devletin vakarı,
Fatih’in o kutlu mührü sökülmez İstanbul.
Gümüş rengi akıntıyla Boğazın coşar gider,
Eminönü’nde martılar maziye eşlik eder.
Bu şehirde her sokak bir destan arz eder,
Tarihin nakış gibi işlendiği İstanbul.
Kubbe kubbe yükselir göklere secdeler,
Mihraplarda can bulur en eski nameler.
Şadırvandan akan su ruhularıler,
Eyüpsultan bağrında huzur bulur İstanbul.
Mavi sular üstünde süzülen kayıklar,
Geçmişin ihtişamını sessizce sayıklar.
Yedi iklim, üç kıta bu şehre uyanırken;
Cihanın göz bebeği, şanlı canım İstanbul.
Boğaz’ın sularında parlar hilalin izi;
Yalılar fısıldar o eski Fatih'i, azizi.
Üsküdar’dan izlerken bu eşsiz denizi,
Ecdadın duaları sararken İstanbul’u.
Marmara’nın rüzgârı tarihten eser gelir,
Süleymaniye’de taşlar dile gelir İstanbul.
Sana sevdalananlar ömrünü verir gelir;
Şiirlerin sığmadığı, deryasın can İstanbul.
Çini motiflerinde saklıdır o asil sanatın,
Her köşe başında durur bir vakıf hayratın.
Sultanların rüyası, ümmetin son beratı;
Gönüllere taht kuran sultan şehir İstanbul.
Dalgalar vururken sarayın eteklerine,
Destanlar eklenir ecdadın emeklerine.
Gözlerini kapatsan da dönersin geçmişine;
Asırlar eskitemez seni, aziz İstanbul.
***