ÇAĞIN YORGUN AYNASI
Rezil bir çağa denk geldik
Takvimlerin utandığı
Saatlerin susarak aktığı bir zamana
Ayıp sessizleşti
Eskiden yüz kızartan ne varsa
Şimdi alkışlanır oldu kalabalık meydanlarda
Vicdan yoruldu ne yazık ki
Çünkü onu taşıyan omuzlar
Rahatı hakikate tercih etti
İnsan kalmak altın terazilerde
Tartılan bir meziyet artık
Kalbin değeri borsaya düşmüş
Merhamet indirimli raflarda
Adeta unutulmuş gibi
Gördüm hakikat denen asıl değer
Kalın perdelerin arkasına sürülmüş
Yalan ise parlak kürsülerde nutuk atıyor
Kalemler yerlere eğildiğinde
Kılıçların bile utanması gerekirken
Sessizlik ödül aldı bu çağda
Ey insan sakın unutma
Bir çağın asıl rezaleti
Onu kabullenenlerin suskunluğuyla büyür
Bir çocuk ekmekten önce
Bir adaletin adını öğrenmeli
Bir anne oğlunu güçlü değil
Onu doğru dürüst diye sevmeli
Bir baba soyadından önce
Onur bırakmalı miras diye
Çünkü biliyorum ki
Yıkımlar önce kelimelerde başlar
Sonra şehirler çöker
Ve daha sonra da kalpler
Ve biz, küller içinde
Bir anlam arayan son tanıklar gibi
Yürümeliyiz doğruluğun ince köprüsünden
Rezil bir çağa denk geldik evet
Ama çağ dediğin nedir ki
Onu ya kirleten ya temizleyen
İnsanın kendi elleridir
Öyleyse kalk ayağa
Sükuta mahkum olup susma
İnsan kalmak pahalıysa
Bedelini ödeyenlerden ol
***