BU ÇAĞ NE ÇAĞI
Sorma bana bu çağ ne çağı diye
Bu çağ insanlığın felaket çağı.
Yalakaya makam en hoş hediye
Sanma ki bu çağ adalet çağı,
Bu çağ baştan sona rezalet çağı.
Kul hakkı yiyenler keyif çatmada,
Düğün dernek yokken göbek atmada,
Fakirin aşına zahir katmada
Bu çağ yüzsüzlerin ticaret çağı,
Haram yiyenlerin ziyafet çağı.
Zenginler terk etti hatır sormayı,
Fakirler unuttu eti, hurmayı,
Çocuklar bilmiyor hayal kurmayı,
Diyorlar ki bu çağ şikayet çağı.
Hak, hukuk bilmeze cesaret çağı.
Eşkıya dağlardan şehire indi,
İnsanlar korkudan kuytuya sindi,
Ne fırtına dindi ne yağmur dindi;
Ahir zaman için işaret çağı.
Bu çağ baştan başa melanet çağı.
Kadınlara şiddet, sübyana taciz,
Adalet cezayı kesmekte aciz,
İnsanın hayatı her şeyden ucuz;
Bu çağ azgınların cinayet çağı,
Çirkefe bulaşmış siyaset çağı.
Çiftçiler vazgeçti ekip biçmekten,
Garipler kesildi yiyip içmekten,
Yolcular yoruldu gelip geçmekten;
Bu çağ hiç şüphe yok garabet çağı,
Olandan bitenden nedamet çağı.
Türk’e düşman oldu bütün sefiller,
Aslını inkarda bütün zeliller,
Aynı safta şimdi hain reziller;
Bu çağ Türklüğüme ihanet çağı,
Millî değerlere hıyanet çağı.
Seferî tatlı söz mâzide kaldı,
Küfür ve hakaret yerini aldı,
Güzel söz erbabı uykuya daldı;
Bu çağ güzelliğe hakaret çağı,
Güzel duyguların esaret çağı.