BOŞLUK
Önceden hep ben vardım, bir de diğerleri,
Dünya eğlence bahçem, gün aşkların evi,
Şimdi yine ben varım, hepsi gitti diğerleri,
Kocaman loş bir boşluk ama mahşer yeri...
Boş yere oyalanmak kadar büyük bir ahmaklık var mı acaba? Düşünmeden emek vermek, karşılıksız sabretmek, umarsız zaman geçirmek, sadece vermek ve yine vermek hiç bir karşılık beklemeden, sahte hülyalarda gezinmek acı gerçeğe rağmen…
Yalnızlık yaşına gelince?
Anlıyor insan bir mimarı, sabırla inşa nasıl olur ince ince işlemeden...
Bilmiyor insan şairin kıymetini. Bir Edib’e yolu düşmüyor nefes nefese bir haylazlıkta geçen ömrünün…
Bir bir uçup gidince sevdiklerimiz, değer kazanıyor tablolar bir ressamın elinden.
Hüznü, özlemi hissetmiyor insan, bir Anadolu türküsü dinlemeden bir ozandan...
Ya yanlışlığın hapsi?
Anlaşılmıyor bir mahkûmun çığlığını duymadan;
Hani nerde aşklarım hani güldüğüm geceler,
Nerde o dost sohbetlerinde dökülen heceler,
Nerde kulaktan kulağa fısıltılar sohbetlerde,
Nerde kaldı çat kapı beklediğim o duacılar.
Düşünüyorum…
Gözlerimin pınarında duygularım bir volkan… Akıyor gördüklerim ruhumun derinliklerine doğru, yakarak geç kalmış ümitlerimi…
Gecenin karanlığında, bir çığlık yalnızlık, bir de kocaman bir boşluk...