BİR TEBESSÜM ÇİZ
Söylesene usta,
Sil baştan nasıl yaşanır hayat?
Nasıl çıkar karanlıklar, aydınlığa?
İnsan nasıl baş eder kendisiyle?
Zulamda, boynu bükük hayaller biriktirir gece.
Ağırdır hüzünlerim, taşımaz yüreğim.
Anlat bana usta,
Çekmekle biter mi
Bu dünyanın gamı kederi?
Bu yol nereye gider?
Ne zaman iner yokuştan düze?
Neden hep hüzne çıkar, yüreğimdeki sokaklar?
Sahi usta,
Aynı yolları, aynı hevesle yürüyebilir mi insan?
Nasıl kırıldığı yerden çiçek açar umutlar?
Nereden açılır umuda açılan kapılar?
Kaç zemheri, kaç zifiri gece kaldı mutluluğa?
Söylesene usta
Sadece takvim yaprakları mıdır,
Ömrümüzden günbegün eksilen?
Öyleyse gönlümden meçhule,
Gazel gazel dökülenler ne?
Kırılmış kolum kanadım, uçamıyorum.
Yakamı bırakmaz kederim, gülemiyorum.
Koşmak istiyor, koşamıyorum.
Şaşırdım, yönümü bulamıyorum.
Yazsam yürek incinir, yazmasam kalem.
Al fırçayı eline,
Hüznümü maviye boya, düşlerimi yeşile.
Bu saatten sonra allar pullar neyime?
Bahtıma güneşi çiz usta.
Geri ver boğazımdaki kahkahaları,
Hayatın renklerini, umutlarımı...
Bir tebessüm çiz yüzüme.
Dağılsın gözlerimdeki kara bulutlar.
Ve anlat bana,
Sil baştan nasıl yaşanır hayat?
Nasıl çıkar karanlıklar, aydınlığa?