BİR KAPI AÇILIR
Ben ki her bayram kendimde kalırım,
Soluk bir bahçede yaşarım özlemlerle örülü,
kurumuş kemik olmuş eller gelir aklıma.
Gümüş ibriklerden su döktüğüm...
Sonra fesleğen kokuları, ezilmiş karanfiller,
Sonra annemin çocukluğu,
Bir bağ sekisinde unutulmuş...
Bekle derim, bekle… Belki bir şiir gelir,
Belki yalnızlığından bir yalnızlık daha çıkar.
Belki de bir armağan…
Bekle, pembe bir kapı açılır.
Bir kız çıkar utangaç gülüşüyle,
Çocuk gözlü bir kız.
Gelincik endamlı, papatya yüzlü
***