BİR KADININ GÜNLÜĞÜ
Aynaya baktım sabah
Aynada biri vardı o ben değildim
Gözlerim onun gözlerini görüyordu
Bir sessizlik vardı odada
Kimse bir şey demiyordu
Ekmek bayat
Su ılık olunca
Dünya dönmekten vaz gecmezdi
Sokaklar uzun
Her adımda bir insan düşüyor içime
Kahveler
Vitrinler
Bir kadının yüzü yansıyor camdan
Belki de biz bir cam parçasından yapıldık
Çabuk kırılan
Kırılsak da bir yerlerden ışık tutan
Bir durakta otobüs bekliyorum, geçmedi
Geçse de binemezdim
Biletçiyle göz göze geldim
Baktı bana
Anladı galiba
Bir yere gitmeye cesaretim yoktu
Nedeni açıktı bence
Hiç bir yer bana uymuyordu
Vaz geçtim gitmekten
Bir parka oturdum
Kuşlar vardı ağaçlarda
Ötmüyorlardı
Anlaşılan onlar da ötmekten vazgeçmişlerdi
Bir ses geldi uzaklardan
bir çocuk sesi
Anne diye ağlayan
Dedim ki "bir insanın içi daha ne kadar büyüyebilir" dünyaya sığmamak için
Bir kadın geçti sağ yanımdan
Saçı gümüş rengi
Gözlerime baktı
Bir şey demedi ama ben anladım
Belki bir zaman önce
O da beklemişti benim kadar
Adını bir başkasının ağzından duymayı
Beklemek ise
İnsanın omuzlarında taşıdığı en ağır eşyası
Akşam oluyor
Lambalar yanıyor her yerde
Siliklesti yüzler
görünmez oluyor netliği gittikçe
Önüme çıkan ilk meyhaneye dalıyorum
Bir şarap söylüyorum kendime
Konuşacak biri yoktu bana
Çabuk içtim kalkıyordum ki
İçimden biri konuştu benimle
"Gitme biraz daha kal" dedi, oturdum
Bir şişe daha söyledim
Gece bir duvar gibi dikilmişti karşıma
Yalnızdı
Soğuktu
Ama gerçekti
Hayat her sabah
Yeniden başlayan bir hikâyeydi
***