BEN ONU BURADA BIRAKTIM
Süveyda meydanın ortasında duruyor. Ayakları çıplak. Soğuk taşlar, onun nasırlı ayaklarının derisini daha bir kızartıyor.
Yaşadığı ıztırabı bakışlarıyla bir tokat gibi etrafına toplanan kalabalığa savuruyor. Alkışları duymuyor. Onun neden dans ettiğini kimse bilmiyor. Eski elbisesi, yara bere içindeki ayakları, ruhun acıya diz çöktürüşünü onu izleyenlere âdeta yaşatıyor. Dilindeki ağıda benzer belli belirsiz mırıldanmayı bir yere, bir göğe uzatıyor. Kendi ekseni etrafında devinimini tamamlayarak dönerken kendi rüzgârında sürükleniyor. Kalabalıktaki yüzlerin arasında, dansının ve acının resmini çizerek herkesin belleğine bunu “bir bir” kazıyor.
Bir çocuk gördüğünde hafifçe gülümsüyor, hissettiği acı yüzüne vurmuşken hareketlerini daha da hızlandırıyor. Meydan doluyor. Ritim tutanlar artıyor. Dansına katılmak isteyenler de olsa da Süveyda hep yalnız dans ediyor. Ve bir an geliyor.
Gözleri bir noktada kilitli kalıyor. Birini görüp sonra da kaybetmiş gibi öylece kalakalıyor. Ayağının maruz kaldığı sert darbelerden ötürü taşlar kan lekesi oluyor. Yaktığı ağıt, rüzgârla birlikte herkesin gözlerine dağıldıkça çözülüyor. Artık mırıldanmıyor, kulakları sağır eden bir çığlıkta kendi ekseninde yok oluyor.
Sonra duruyor.
Eğiliyor…
Soğuk taşlara ellerini acıyla vuruyor, vurduğu sert darbelerden aşınan avuç içi derisinden kan damlıyor.
Kollarıyla birini kucaklamış gibi hareket ederek ayağa kalkıyor. Dilindeki dinleyeni sağır eden feryadı bırakıyor. İzleyenlerin gözlerine bakıp göğsünü yumrukları doldururken zor duyulan bir ses ile “Ben onu burada bıraktım.” diyerek ardından bulunduğu meydanı terk ediyor.
Ondan geriye kulaklarda feryadı, dansının ızdırap dolu ritmi, taş zemindeki kanın lekesi ve derin bir sessizlik kalıyor.
***
Editör: Deniz İmre