BAZI GİDİŞLER MECBURİDİR
Hayat, doğumla başlayıp ölümle bitecek bir yolculuktur. Kiminin direksiyonu kendi elinde, kiminin başkalarının elinde...
Düşünceler kendiliğinden oluşmaz, her düşüncenin bir yaşanmışlığı vardır elbet. Hayatı anlamak için canlı kalmak değil, yaşamak gerekir. Yaşanmamış bir hayatın gerisinde kalır insan...
Çoğu zaman insanın yüzü geleceğe; düşünceleri geçmişe dönük oluyor. Bu hal, bir araftır. Geçmiş ve gelecek arasında sıkışıp kalan insan, her daim bir kısır döngü içinde kalmaya mahkumdur.
Tutsak bir aklın, özgürce düşünmesi mümkün mü?
Geçmişin içinden çıkamayan hangi insan özgür bir akla, iradeye sahip olabilir?
Hayat bir arayıştır. Her insan kendini aramakla mükelleftir. Aslında anda ya da geçmişte kaybolan insanlar, farkında olmayarak kendilerini arıyorlar.
Bu arayışın adını farklı koysalar da aslında aradıkları kendileridir.
Kimi kaybedilen bir sevdanın peşinde kimi yakıcı bir aşkın alevinde mutluluğu arar. Belki de hayat içinde yenilen darbelerin tamamı, insanın kendini bulması içindir. Çünkü kaybedilen sevda ya da aşk değil, sevda ve aşk içinde kaybolan insandır.
Hayat her durakta insana yük yükler; biriken yüklerin altında ezilen insan, bir nebze olsun dinlenmek ister.
Bu sebeple özgürleşmek için vazgeçmek gerekir. Vazgeçmesini bilmeyen her insan, aklındakilerini beraberinde taşır ve nereye giderse gitsin hep aynı yük ile yaşar.
Hayat, bazen insana mecburi yolculuklar yaptırabilir, bu zorunlu gidişler gerçekleşirken gözlere hüzün düşer ve: "Keşke böyle olmasaydı, keşke bu yolculuk başlamasaydı, keşke böyle bir sonuç oluşmasaydı.” der ve aklını, yüreğini hatta gözlerini dahi geride bırakır. Böylesi durumlarda giden sadece bedendir.
Her gidiş bir özgürlük değildir. Bazı gidişler tutsaklıktır. Düşünceleri, yüreği, duyguları, gözleri tutsak olan her insan, her yerde tutsaktır.
Hayat insan için tehlikeli değildir. Aslında insan insana tehlikelidir. Tüm tutsaklıkların sebebi insan değil midir?
Oysa, insan insanın özgürlük aynası olmalıydı. Fakat ne yazık, insan insana mucize olma liyakatini kaybetti.
Bu sebeple tutsak olan insan, tutsak eden yine insan; ölen insan, öldüren yine insan; üzülen insan, üzen yine insan… Dolayısıyla insanın insana ettiği eziyeti diğer canlı türler birbirine etmiyor...
Birbirinin cenneti olması gereken biz insanlar ne yazık ki birbirimizin cehennemi oluyoruz...