BAZEN GİTMELİ İNSAN
Bazen gitmeli insan,
Ardına bakmadan,
Sessizce,
Sırtında hatıralar, keşkeler, ahlarla,
Yaşamak varken, yaşayamadıklarıyla...
Bir buse;
Buğusu üstünde hâlâ,
Daha dün gonca güller toplamıştı Dudaklarından,
Sarılıp sarmalamıştı yarınları...
Gözlerden yaprak düştü,
Bahtına ayrılık,
“Hüzün” bakan adamın...
Sevmek özlemekti,
Sanki yanında gibi,
İmkânsızı sevmekti,
Aşkın en naif hali!
“Çünkü ayrılık sevdaya dahil,
Çünkü ayrılanlar halâ sevgili!”