AYAKLARIN GİTMESİ YOK MU
Ah şu ayakların alıp alıp gitmesi yok mu!
Yeni yeni sokaklar,
Sokağa açılan kapılar,
Kaç kez geçti önlerinden,
Önlerinden kaç kez, kaç kez geçti.
Bu kapıların insanlarının derdi faturalardı.
Ocakta pişirilen aştı.
Meyveydi dişlenecek olan.
Ceplerde olması gereken paraydı.
Ne su bedavaydı
Ne içine çektiği nefes
Ne üst baştaki giyecek
Ne şöyle sıcacık yudumlanacak bir bardak çay.
Kaç kez geçti önlerinden,
Önlerinden kaç kez, kaç kez geçti.
Uzatabilse ellerini,
Durabilse şöyle beş dakikalığına,
Karıştıracaktı diplerine kadar bidonları,
Alıp alıp torbasına atacak, çuvallayacaktı.
Hele o öylece yaslanıvermiş allı halı, sarılı yolluk,
Utanmasa kendinden,
Utanmasa,
Uzatabilseydi elleri,
Alıp kucaklayacaktı.
...
Ah şu ayakların alıp alıp gitmesi yok mu!
Sırtında işsizliği,
Boşlukta elleri,
Düşüncesindeki karın doyurma,
Eve iki ekmek,
Bir kaç yumurta,
Soğan, domates, biber ile dönme fikri.
Utanmasa kendinden çekilip bir ağaç dibine hıçkıra hıçkıra ağlayacaktı.
Aĝlayacaktı, utanmasa kendinden,
Çekilip bir ağaç dibine ağlayacaktı.
İnat etti inat!
"Bayım" dedi "Bayım iş arıyorum ben,
Ne iş olursa yaparım,
İşe muhtacım,
Muhtacım bir işe."
Bay "O zaman buyur." dedi "Buyur bu önlük senin,
Görelim çalışmanı,
Görelim yapacağın işi,
Göster kendini,
Haydi."
Bayram gelmişti gönlüne bayram,
Dört elle sarıldı işe,
Dört elle kendininmişçesine sarıldı işine,
Başaracaktı, başaracaktı,
başaracak...
Ah şu ayakların alıp alıp gitmesi yok mu kendini,
Her şey doymak adına,
İnsan doyarsa yaşayacak,
Yaşayacaktı!
***
TRUVA YAYIN GRUBU YOUTUBE KANALIMIZA ABONE OLMAYI UNUTMAYIN...
Logoya tıklayıp Youtube kanalımızı ziyaret edebilir, abone olabilirsiniz