ANNELER GÜNÜNE
Alıp gitsem başımı diyorum
Yağmurunda
karında
boğuştuğum
Tozunu toprağını yuttuğum
En güzel yıllarımı yaşadığım memleketime...
Annem vardı başımızda
Beyaz yemenisinin içinde
Al kırmızıydı yanakları
Çiçekli pazendendi o güzel şalvarı
bizi yolcularken
Evin avlusunda el sallarlardı
Her defasında bir hüzün kaplardı yüreğimi
Yol boyunca saklardım gözyaşlarımı
Buğulu camlarda süzülürdü
Daha gitmeden yüreğim de gurbetin sancıları.
Ne olurdu sanki
Ölüm olmasaydı dünyada
Alıp götürmesydi benden
hayallerimi umudumu çocukluğumu
Silin ne olur silin
Bütün takvimlerden şu Anneler Günü’nü silin
Bin yıl bir daha
Sakın göstermeyin bana
Ölümün acının gölgesi sinmiş
Annelerin geride bıraktığı öksüz çocuklarına....
Göstermeyin ne olur
Rüzgarlar esmesin ılık ılık
Haziranın o sıcağında bir öğlen vakti
ben giderken
Sabahın alacakaranlığında
Yine öyle
sızlamasın burnumun direği..
Ne olur kapatın şu yarı açık gözlerimi
Bir kez daha görmeyeyim
Anamı mezara koyduğum o son sahneyi!..