ANILAR GÜZLERDE KALDI
Açılan yaralar kabuk bağladı,
Acılar yürekte, sızlarda kaldı.
Yalnızlık insanı çoktan dağladı,
Çare var elbette, kızlarda kaldı,
Köyde bağ bozumu güzel olurdu,
Bebe belik bağda, çadır dolardı,
Sarı sarı üzüm, yüzler gülerdi,
Yaşanmış anılar güzlerde kaldı.
Büyükler harmanda döven sürerdi.
Elde labasıyla saman kürerdi.
Nine çocuklara ekmek dürerdi.
Yapılanlar bir bir izlerde kaldı.
Çocuklukta Neşet Ertaş dinlerdik,
Yorulur, uykuda yatmaz inlerdik.
Ninem; haydi kalkın der, biz anlardık,
Ninem mefta, nâmı sözlerde kaldı.
Güz ayında rüzgâr sertçe esiyor,
Rüzgârın hızını camlar kesiyor.
Samyeli üşütmez, sıcak taşıyor,
Üşüten poyraz yok, hızlarda kaldı.
Taş atan meczuba, açan gül verdik,
Garibe, para pul dolu el verdik,
Hastalara omuz verip bel verdik,
Kalmamış insanlık, bizlerde kaldı.
Selimi, kültürü yaşatmak ister,
Cahil düşünceyi kuşatmak ister,
Kafayı iyice boşaltmak ister,
Halay, çalınmayan sazlarda kaldı.
***